Eigenlijk zijn mannen de échte golddiggers (en hebben ze gemiddeld de betere deal)

En toch zijn het vrouwen die bang zijn om zo genoemd te worden.

Als ik vrouwen spreek tijdens hun scheiding dan valt me één ding op: zij zeggen vrijwel allemaal hetzelfde: “Nee hoor, ik hoef niks te hebben.” Meubels? Ik koop wel nieuwe. Een aandeel in het bedrijf waarin zij samen jarenlang gewerkt hebben? Nee en ik werkte er ook maar parttime. Partneralimentatie? Nee joh, alleen voor de kinderen dat is voldoende.

En waarom?

Ik denk deels uit schuldgevoel omdat het de vrouw is die in 70% van de gevallen de scheiding initieert. En anderzijds denk ik angst omdat je vaak keihard veroordeeld wordt als je als vrouw ein-de-lijk goed voor jezelf zorgt, vooral financieel. Wat als ze me een golddigger vinden? Voor vrouwen die zich hierin herkennen, bieden wij begeleiding tijdens en na hun scheiding. 

Even wat feiten op een rij:

The Male Marriage Wage Premium

Gehuwde mannen verdienen gemiddeld 10 tot 20 procent meer dan ongehuwde mannen. Dit komt vooral doordat hun vrouwen het grootste deel van de zorg- en huishoudelijke taken op zich nemen, waardoor mannen meer flexibiliteit hebben, meer (over)uren kunnen maken en daardoor vaak ook meer promotiekansen krijgen. Na de komst van kinderen blijft ruim 80 procent van de vaders fulltime werken (CBS 2025). Slechts 13 tot 16 procent werkt parttime.

Kortom: in dit soort rolverdelingen rust een groot deel van de mannelijke carrière groei op het onzichtbare werk van vrouwen.

Het gevolg, vrouwen die besluiten parttime te gaan werken na komst van kinderen leveren gigantisch veel (ook onzichtbaar) inkomen in. Hun verdienvermogen daalt structureel doordat zij een gat krijgen in hun cv en/of doordat promotiemogelijkheden kleiner worden. Vaak is voor bijvoorbeeld een managementfunctie vereist dat je fulltime beschikbaar bent. 

Wat veel vrouwen daarnaast vergeten is dat zij hierdoor niet alleen minder pensioen opbouwen, maar ook een enorme financiële achterstand oplopen, vaak tot wel 40 procent minder!

Mentale Load

Vrouwen leveren in relaties gemiddeld tot wel 70 procent meer emotionele ondersteuning dan mannen. Zij dragen in hun relatie een mentale load die niet altijd wordt gezien. Niet alleen het regelen en onthouden, maar vooral het emotionele vangnet zijn. Jij voelt spanning als eerste. Jij bewaakt de sfeer. Jij luistert, sust en verbindt. En je partner? Die leunt op jou zonder het echt door te hebben.

Mannen ervaren hierdoor meer mentale rust, stabiliteit en emotionele steun. Daardoor ontstaat er in veel heterorelaties een stille scheefgroei. Vrouwen dragen de emotionele last binnen de relatie, vaak van het hele gezin, terwijl mannen ongemerkt het meest profiteren. En op het moment dat jij zelf steun nodig hebt (bijvoorbeeld midden in een scheiding) blijft het pijnlijk stil. Je merkt dat je partner wél leunt, maar zelden teruggeeft op het niveau dat jij nodig hebt. Dat voelt scheef en dat ís het ook.

Daarom praten zoveel vrouwen liever met een vriendin dan met hun partner. Niet omdat ze willen klagen, maar omdat dat gesprek wel wederkerig voelt. Meer diepgang, meer erkenning, meer opluchting. Ik herken dat zelf ook, het is overigens niet omdat mannen niet willen, maar omdat zij vaak niet gewend zijn zich emotioneel te verbinden.

Onbetaald werk

In Nederlandse gezinnen doen vrouwen wekelijks gemiddeld acht tot negen uur meer onbetaalde zorgtaken en huishoudelijk werk dan mannen.

Acht tot negen uur. Dat is bijna een extra werkdag die niemand ziet en waar niemand voor betaalt, maar die wel elke week op het bord van vrouwen terechtkomt. En dan hebben we het nog niet eens over de mentale load. Het onzichtbare breinwerk dat altijd maar blijft draaien. Schoolmails bijhouden. Sporttassen klaarleggen. Huiswerk begeleiden. Het opvangschema passend maken. Cadeaus regelen voor kinderfeestjes. Nieuwe winterjassen kopen omdat iedereen er ineens is uitgegroeid. Tandartsafspraken inplannen.

Alle dingen die je beter niet in een Excel zet, want de uitkomst zou je harder laten schrikken dan je bankafschrift na een dagje stad. En voor de duidelijkheid: dit komt bovenop die acht tot negen uur onbetaald werk.

Maar hier komt de essentie. Het probleem is niet dat vrouwen dit niet aankunnen. Ze kunnen het al jaren. Het probleem is dat ze het zó goed aankunnen dat niemand zich afvraagt wat het hen kost. Tot het moment komt waarop ze zelf wél gaan voelen dat er iets schuurt. Dat het anders moet. Dat hun tijd net zo waardevol is als die van iedereen om hen heen. En precies daar begint beweging. Niet vanuit slachtofferschap, maar vanuit bewustzijn.

Het is dan ook geen verrassing dat vrouwen vaker kiezen voor deeltijd. Niet omdat ze minder ambitie hebben, maar omdat ze ergens de tijd vandaan moeten toveren. En magie is prachtig, alleen niet bedoeld om een samenleving draaiende te houden.

Dus ja, het is een begrijpelijke keuze. Een heel logische zelfs. Maar laten we niet doen alsof dit een individuele luxe is. Het is een systeem dat leunt op vrouwen die blijven rennen. En daar zijn we zelf bij, of we dat nu prettig vinden of niet. En die keuze kost veel. Het parttime-effect zorgt ervoor dat vrouwen op de lange termijn financieel én professioneel achterblijven. Niet omdat ze niet kunnen, maar omdat ze structureel minder uren draaien in een wereld die nog steeds beloont op zichtbaarheid, tijd en aanwezigheid.

Lieve vrouwen, jullie zijn aan zet. Niet om harder te werken, maar om bewuster te kiezen. Om te zien wat dit patroon je kost én wat je kunt winnen als je het doorbreekt. Ik gun ons meer. En die verantwoordelijkheid begint bij onszelf.

Vrouwen zijn beroerde golddiggers

Na een scheiding met kinderen leveren vrouwen gemiddeld 20 tot 25 procent van hun inkomen in, terwijl het inkomen van mannen vrijwel niet daalt. 

Mannen behouden na een scheiding vrijwel altijd hun volledige werkuren en financiële stabiliteit. Vrouwen dragen na de scheiding vaak de hoofdzorg, waardoor juist hún carrière, financiële groei en pensioenopbouw opnieuw worden afgeremd. Wie hier nog spreekt over golddiggers negeert de feiten: vrouwen betalen de hoogste prijs tijdens én na hun huwelijk.

Het klinkt ongenuanceerd, maar de cijfers liegen niet, in veel Nederlandse gezinnen met kinderen komt een huwelijk mannen structureel beter uit dan vrouwen. Niet door kwade wil, maar door hoe tijd, zorg, werk en mentale belasting verdeeld raken zodra er kinderen komen. En voor de helderheid, vrouwen zijn voor deze keuzes uiteraard zelf ook verantwoordelijk en ik ben zelf niet een van die vrouwen.

En dan het fenomeen pappadag…

Laat ik het maar zeggen zoals het is, ik heb een hekel aan het woord pappadag. Alsof de zorg voor zijn eigen kinderen een soort hobbyblok in de agenda is in plaats van simpelweg je verantwoordelijkheid als vader. Opvallend genoeg hoor ik ook vrijwel nooit de term mammadag. Volgens mij is het elke dag mammadag. En ja, een pappadag helpt, maar hij verandert de dynamiek meestal niet. Zelfs in gezinnen mét een pappadag doen vrouwen nog steeds meer dan de helft van alle onbetaalde arbeid die een huishouden en een gezin met zich meebrengt.

Voor mannen is de pappadag vaak één actieve zorgdag, die vrouwen vaak ook nog tot in detail voorbereiden (mental load). Loslaten is vaak een dingetje, wat natuurlijk niet meehelpt. Want ja, het is natuurlijk een ramp als de outfit van het oogappeltje niet perfect gestyled is of er een dag geen quinoa, avocado en biologische druiven worden geserveerd. Voor vrouwen is parttime werken vaak: drie of vier dagen betaald werk, zeven dagen zorg, zeven dagen mentale load. Meer dan een fulltime dienstverband.

En veel vrouwen in mijn praktijk geven het stiekem toe, een kantoordag voelt vaak als even ontspanning. Niet omdat ze hun kinderen niet geweldig vinden (meestal dan), maar omdat een gemiddelde werkdag minder intensief is, rustiger en voorspelbaarder. Doe mij maar een fulltimebaan.

En dan zijn er de gezondheidsvoordelen voor mannen (ook nog 😉)

Getrouwde mannen leven gemiddeld langer en gezonder, mede door de zorg- en organiserende rol van hun partner. Voor vrouwen is die gezondheidswinst minimaal en in dergelijke traditionele taakverdelingen soms zelfs omgekeerd: meer stress, minder herstel, meer mentale belasting.

De optelsom

Als je alle cijfers en data combineert, inkomen, pensioen, emotionele arbeid, zorgtaken, mentale load, carrièrekansen en gezondheid, dan is de conclusie bijna onontkoombaar. In een huwelijk waarin de vrouw zorgdraagt voor het merendeel van de onbetaalde arbeid is de man, statistisch gezien, degene met veruit de beste deal.

Dus vrouwen zijn niet de golddiggers, maar vrouwen geven vooral het goud: hun tijd, hun flexibiliteit, hun emotionele werk, hun mentale ruimte, hun carrièremogelijkheden en hun toekomstperspectief. Mannen lopen gemiddeld met de winst weg, vaak zonder door te hebben dat er überhaupt winst was.

Parttime werken mag nooit een fulltime risico worden

Denk als vrouw vooral heel bewust na over de financiële gevolgen van jouw keuze om parttime te gaan werken en over de verdeling van onbetaald werk. Want wanneer jij thuis veel regelt en organiseert, maak jij niet alleen zijn carrière mogelijk, maar investeer je ook in jullie gezamenlijke leven. En uiteraard is het je eigen keuze om parttime te gaan werken. Misschien wil je ook graag meer tijd met jullie kinderen doorbrengen en dat is begrijpelijk.

Helaas hoor ik ook vaak dat partners gewoon weigeren om parttime te gaan werken, want dat “is niet mogelijk” in hun functie, branche of het bedrijf waar zij werkzaam zijn. Van dit argument vind ik ook veel, maar dat terzijde.

Waar het om gaat is dat ik vrouwen gun om heel goed voor zichzelf te zorgen, nu en in de toekomst. Van alle huwelijken in Nederland eindigt één op de drie in een echtscheiding. Het is dan meer dan logisch om samen vast te leggen hoe je de investering in jullie gezamenlijke leven eerlijk verdeelt: van gemiste promotiekansen tot pensioenopbouw en de eventuele 20 procent inkomensdaling die vrouwen gemiddeld ervaren na een scheiding.

En laten we één misverstand meteen parkeren: dat maakt jou geen golddigger. Het maakt je iemand die haar eigen toekomst net zo serieus neemt als die van haar partner en dát is precies hoe gelijkwaardige relaties werken.

En stel nu dat jij dit vooraf niet goed geregeld hebt?

Dat is helemaal niet gek. Niemand denkt dat hij of zij gaat scheiden en als je verliefd bent voelen dergelijke afspraken vaak zakelijk en weinig romantisch. Het is nog niet te laat. Tijdens een scheiding worden de kaarten opnieuw geschud en dat is hét moment om goede afspraken te maken voor jezelf en jouw kinderen. En dit mag je weten: De meeste vrouwen onderschatten hoeveel invloed ze juist nu hebben. Niet omdat ze het niet kunnen, maar omdat ze het jarenlang gewend waren zichzelf weg te cijferen. Dat patroon zit diep. Je denkt dat je ‘realistisch’ bent, terwijl je eigenlijk vooral rekening houdt met iedereen behalve jezelf.

En voor de duidelijkheid: dit gaat écht niet over mannen bashen. Ik ben zelf behoorlijk romantisch aangelegd. Een wereld zonder mannen lijkt me eerlijk gezegd vooral ontzettend saai. Ik hoop op een dag te trouwen ook. Alleen wél met goede afspraken over de verdeling van onbetaald werk. En zonder ooit financieel afhankelijk te worden van mijn partner. Liefde is prachtig, maar eigenwaarde en autonomie zijn dat net zo goed. 

Je hoeft dit niet verder uit te stellen. Als je merkt dat je klaar bent voor helderheid, richting en iemand die met je meedenkt zonder oordeel, stuur me dan een bericht. Ik denk graag met je mee.

Warme groet,

Paula

(namens De Vrouwenfluisteraars.)

Disclaimer (met een knipoog)

Voordat ik mannelijk Nederland over mij heen krijg, dit gaat natuurlijk over gemiddelden. Ik zou het dolgraag persoonlijk met alle koppels in Nederland bespreken, maar dan ben ik tot 2075 fulltime op huisbezoek, wel gezellig en niet haalbaar helaas. En dit gaat uiteraard niet over jullie huwelijk, want daar is alles heel gelijkmatig verdeeld.