Zie jij stiekem ook op tegen die “gezellige” feestdagen?

Als kerst geen vanzelfsprekendheid meer is

Waar het eerder zo vanzelfsprekend was met wie je de kerstdagen en Oud & Nieuw doorbracht, vraag je je al weken, of misschien wel maanden van tevoren, af hoe het er dit jaar uit zal gaan zien. Hopelijk ben ik niet alleen, dat zou wel heel sneu zijn. Kortom, het is nu even geen bron van geluk meer, maar vooral een bron van gemis.

Hoe krijg ik in godsnaam die zware kerstboom van zolder alleen naar beneden? Je voert al weken een innerlijke dialoog. Zal ik dit jaar gewoon even geen kerstboom zetten? Misschien een hele kleine? Of alleen wat kerstdecoratie op het raam en op tafel? Nee, er “moet” wel gewoon een kerstboom komen, want zo hoort het en dat is gezellig voor de kinderen, mijn familie en vriendinnen die op bezoek komen.

Als het allemaal maar wel past qua planning. Straks wil mijn ex onze kinderen óók graag op eerste kerstdag zien. Wat als ze het gezelliger vinden bij papa? Je wilt ze de meest fantastische kerst bezorgen. Zij mogen geen last hebben van de scheiding. Er mag niks veranderen. En ondertussen is alles gewoon wél veranderd. Voor vrouwen die zich hierin herkennen, bieden wij begeleiding tijdens en na hun scheiding.

En wat ga ik doen op de momenten dat ik nu nog niets gepland heb? Straks ben ik alleen op kerstavond of op Tweede Kerstdag? Hopelijk nodigt mijn beste vriendin mij uit om samen te eten. Of organiseert mijn tante een gezellige familiebrunch.

Als.

Ik.

Maar.

Niet.

Alleen.

Ben.

Gezellige taferelen van gedekte tafels met voltallige families, waar gelachen, gegeten en gedronken wordt, flitsen door je hoofd.

Als een commerciële droom botst met de realiteit

Kerst wordt niet zwaar omdat jij faalt, maar omdat een commerciële droom botst met de realiteit. Ongeveer een kwart van de Nederlanders voelt zich (extra) eenzaam rond Kerstmis. Onder alleenstaanden ligt dat percentage nog hoger. Circa 60 procent van singles voelt zich eenzaam tijdens de feestdagen.

Je bent dus niet alleen.

Misschien hoeft het dit jaar niet perfect

Het beste wat je nu kunt doen? Own it. Volledig.

Het is ontzettend lastig om de controle los te laten, want het móét gezellig zijn. Je moet samen zijn. En de hele setting moet perfect gestyled zijn, met een overvloed aan eten. En wellicht komt dat ook wel weer in de toekomst. Dit is niet voor altijd. Alleen nu even wel. Het niet accepteren, het forceren, het controleren. Het kost bakken met energie en het levert je allesbehalve je doel op. Namelijk gezellige feestdagen.

Eerder een k*tkerst.

Laat je verwachtingen los, voor zover mogelijk. En vertrouw erop dat het hoe dan ook goed komt. En anders wordt het volgend jaar ook gewoon weer kerst. En is het ongetwijfeld wel fa-bu-lous. Insta-waardige decoraties en romantische settings met Mariah Carey op de achtergrond (All I Want for Christmas Is You, mijn guilty pleasure.). En vinden je kinderen het opeens ook hartstikke gezellig om úren aan tafel te zitten, in de blauwe walm van het gourmetten. En voor nu? Mocht je toch alleen zijn, geniet er optimaal van. Héérlijk. Even niets.

Niet zorgen.

Niet koken.

Niet de sfeer bewaken.

Gewoon jij. In een comfortabel huispak. Op de bank. Bridget Jones films bingen. Of met dat boek dat je al het hele jaar wilde lezen, maar waar je “geen tijd” voor had. Een glas goede wijn. En sushi bestellen met kerst? Why not!

Voor nu is dit genoeg

Gisteren zei een vrouw die ik namens De Vrouwenfluisteraars sprak letterlijk: “De feestdagen vind ik een verschrikking.”.

En ik voelde zo haar pijn.

Want dat is ook mijn pijn.

Mijn relatie is in februari van dit jaar overgegaan.

Niet omdat ik dat wilde, maar omdat het niet meer kon.

Het was of hem verliezen, of mijzelf.

En ik koos gelukkig voor het eerste.

Alleen nu komen de feestdagen eraan.

En wordt het niet-meer-samen-zijn confronterender dan ooit.

Het begint al met de donkere dagen vóór kerst.

Van de gezamenlijke wandeling na het eten met Jack, mijn hond, was ik inmiddels gewend alleen te gaan.

Maar nu moet ik mijn vaste route aanpassen naar een l*llig rondje door de wijk.

Want het is nu iets te donker. En te stil.

Opeens is het koud in bed.

Ik mis “mijn kacheltje”, waar ik mijn ijskoude voeten aan kan warmen.

Er waren twee opties.

Of als een speer gaan daten.

Óf een elektrische deken aanschaffen.

Het werd dat laatste. Waarvan ik overigens denk dat verder alleen bejaarden die ook hebben.

Even terug naar kerst.

Ik heb al weken een innerlijke dialoog waarom ik die kerstboom toch echt niet hoef te zetten dit jaar. Te veel werk. Ik krijg hem met geen mogelijkheid zelf van de zolder af. En ik wil niemand lastigvallen. Alleen optuigen is niets aan. En toch heb ik hem nu gezet. Niet geheel zonder kleerscheuren heb ik dat onding twee trappen afgekregen. De glijbaan-methode is uiterst effectief gebleken. En nu ben ik supertrots! En geniet van mijn prachtige boom.

Mijn vader zei altijd: “Men lijdt het meest aan het lijden dat men vreest.”

Ik ben me al vanaf september, net na de zomervakantie, mentaal aan het voorbereiden op a lonely Christmas. En roep tegen mezelf dat het helemaal prima is mocht ik alleen zijn met de feestdagen. Gezien het feit dat ik weinig tot geen familie heb, best een reëel scenario. Ik heb het losgelaten. En wat denk je? Ik ben op kerstavond en beide kerstdagen niet eens thuis. Niet met een man. Niet met familie. Maar met de meest dierbare mensen in mijn leven. Mijn gekozen familie. Die mij uitnodigen. Niet omdat het moet vanwege een bloedlijn of verplichting. Maar vanuit liefde. Hoe rijk ben ik?

En volgend jaar? Dan verwacht ik dat er uiteraard weer een knappe man à la Hugh Grant (ik blijf even in de Bridget Jones-sferen) mijn kerstboom galant naar beneden tilt.

Dus als jij ook opziet tegen de feestdagen?

Je bent geen uitzondering. Verre van dat zelfs. En in die zin ben je in goed gezelschap. Volgend jaar wordt het gewoon weer kerst. Dit is niet voor altijd. En probeer ondertussen te genieten van het feit dat jij dit jaar misschien wel voor het eerst niet compleet geleefd wordt. Even geen verplichtingen. En een huispak en sushi opeens ook een optie blijken te zijn. Behoorlijk aantrekkelijk, als je het mij vraagt.

Dus wat ga jij doen met die onverwachte extra me-time?

Warme groet,

Paula

(namens De Vrouwenfluisteraars.)