Grenzen aangeven. Klinkt simpel. Voelt soms als topsport.

Ze schoof aan in mijn praktijkruimte. Goed gekleed, goed voorbereid, goed opgevoed ook, dat merkte je aan alles.

“Ik heb eindelijk nee gezegd tegen een collega,” zei ze. Even pauze... “en ik voelde me daar dus belachelijk schuldig over.”

Ze had het gesprek thuis voorbereid. Niet omdat het zo’n drama was, maar omdat het niet in haar systeem zat. Ze regelt namelijk alles. Voor iedereen. Behalve voor zichzelf.

Ze liet me zien wat ze gezegd had: “Lieve collega, ik gun je echt een oplossing, maar ik heb op dit moment geen ruimte om het over te nemen.”

Geen gedraai. Geen excuses. Geen vaagheid. Gewoon: helder, beleefd en volwassen.

En weet je? Er gebeurde niks. Geen boze gezichten. Geen carrière-einde. Geen sociale uitsluiting.

Behalve dit: Ze ging rechterop zitten. Ze voelde zich rustiger. En (dit vond ik het mooist) ze zei: 

“En kijk aan: niemand ging huilen, ontslag nemen of met een bord voor m’n huis staan.”

Daar zit de winst. Niet in harder worden. Wel in jezelf serieus nemen, ook als dat even ongemakkelijk voelt. En dat schuldgevoel? Was binnen 24 uur vervangen door trots. Terecht.

Ik spreek veel vrouwen die hier ook tijdens en na hun scheiding (nog steeds) middenin zitten. Je hoeft het niet alleen te doen. Voor vrouwen die zich hierin herkennen, bieden wij begeleiding tijdens en na hun scheiding. Grenzen aangeven is soms een kunst, maar hé, oefening baart kunst. En daarna voelt het ineens alsof je een geheime superkracht hebt.

Met aandacht en lef,

Paula