Wat niemand zag die dag.

Mijn huis was leeg. Mijn hart ook. Die avond trok ik voor het laatst de voordeur achter me dicht. Mijn ex-partner en ik waren uit elkaar. Samen met mijn broer, zus en zwager haalden we het huis leeg. Mijn ex zou er nog even blijven, ik verhuisde al eerder. Hij was er niet bij. 

Ik liep nog één laatste ronde door het huis. In iedere kamer overspoelden de herinneringen me. Het ooit zo gezellige huis voelde hol en verlaten. Toen trok ik de deur achter me dicht, gooide de sleutel door de brievenbus en liep weg. Ik keek niet om. De laatste stappen naar mijn auto staan gegrift in mijn geheugen.

De volgende ochtend stond ik op een congres om een seminar te geven over cognitieve stress en de invloed ervan op eczeem. Ik zou de jongste spreker zijn. Een enorme stap in mijn carrière. Iets wat al maanden vóór de breuk gepland was. En ik deed het. Zelden sprak ik zo goed. Het applaus, het netwerken erna... ik deed het gewoon. En niet een beetje, nee, ik deed het uitzonderlijk goed.

Iets wat ik vaak zie bij vrouwen in tijden van stress: ze doen het allemaal. Ze zijn gebroken, maar dragen alles. De kinderen zien er piekfijn uit, ze zorgen dat alles loopt op het werk. Ze presteren buitengewoon, terwijl hun hart in stukken ligt. Het is een stille kracht die ik keer op keer bewonder.

"I can't do this, says a woman who is not only going to do it, but do it brilliantly."

Wat niemand zag die dag

Wat niemand in die volle zaal wist, was hóe ik daar stond. In de auto erheen had ik gehuild. Mijn handen trilden. Mijn leven, zoals ik dat kende, lag de dag ervoor in stukken. Na het parkeren glipte ik snel de wc in, gooide koud water in mijn gezicht en bracht extra make-up aan. Mijn vermoeide ogen mochten niemand zien. Plakte die glimlach op mijn gezicht.Met een zwaar hoofd en een gebroken hart voelde ik me zelden zo eenzaam. Toch leerde ik iets waardevols: de wereld draait door. No. Matter. What.

Ik droeg het alleen. Ik deed het alleen. Ik fixte het. Bouwde mijn leven vanaf de grond weer op. Daar ben ik trots op. Maar soms denk ik: waarom zo hard naar mezelf? Waarom die enorme "ik ga dit alleen doen!"-stand? Met mijn psychologische achtergrond begrijp ik het. In tijden van onzekerheid neem je een stand aan die zekerheid geeft. Maar die stand is uitputtend. Soms is er simpelweg geen andere keuze dan overleven en dat is oké. Het leven geeft je niet altijd de luxe om even op de grond te gaan zitten en te huilen, zoals mijn nichtje afgelopen zaterdag in de supermarkt bij mij deed toen ze het hoofd van een chocolade-sint niet ter plekke mocht opeten (hoe fijn dat soms ook zou zijn 😉).

Anderhalf jaar later nam ik wél de tijd om te verwerken. Wat was ik blij met de hulp die ik kreeg. Wat ik nooit vergeet, is het gevoel van rust dat ik toen ervaarde. En dát is wat ik iedere vrouw gun: uit de overlevingsstand komen. Echte rust ervaren. Echte verwerking. Weer gelukkig zijn.

Soms heb je iemand nodig die je even richting geeft, zonder poespas. Iemand die je helpt weer adem te halen. Daarom begeleiden wij vrouwen. Vrouwen die hun richting even kwijt zijn. Want wij laten jouw wereld verder draaien, terwijl jij de ruimte krijgt om stil te staan.

No. Matter. What.

Liefs,

Jessica - De Vrouwenfluisteraars.

PS Over een tijd organiseren wij onze eerste Lunch & Learn. Blijf op de hoogte...